‘बचत फिर्ता नगर्नेलाई म दुःखीको आँशु लागोस्’

चितवन — खैरहनी नगरपालिका–१ बहेरीकी बगडी महतोले बुढेसकालमा आफूलाई राम्रो होला भनेर थोरै थोरै रकम बचत गरेर सहकारीमा राख्न थालेकी थिइन् । साहारा बहुउद्देश्यीय सहकारी संस्थाको रत्ननगर शाखामा आफूले बचत रकम जम्मा गरेको उनले बताइन् । अहिले त्यो सबै रकम खाइदिएको उनको गुनासो छ ।
एकल महिला भएका कारण उनले सामाजिक सुरक्षा भत्ता पाउँछिन् । ५३ वर्षीया उनी दैनिक निमेक–मजदुरी पनि गर्छिन् । ‘गाउँमा भोज–भतेर हुँदा रातिसम्म भाँडा माझ्ने गर्छु । खेतमा ज्याला मजदुरी गर्छु,’ उनले भनिन्, ‘भत्ताको पैसा र केही जोहो गरेको रकम सहकारीमा जम्मा गरेकी थिएँ । अहिले सबै खाइदिए ।’
बुढेसकालमा आफूलाई राम्रो होला भनेर थोरै थोरै रकम बचत गरेर सहकारीमा राख्न थालेको उनले सुनाइन् । २०७८ सालको भदौतिरबाट आफूले सहकारीमा पैसा राख्न थालेको उनको भनाइ छ । तर वर्ष दिन हुँदा नहुँदै बचत फिर्ता पाउन गाह्रो भयो । एक दिन साह्रै बिरामी भएर उपचार खर्चका लागि १० हजार रुपैयाँ झिक्न जाँदा पनि आफूले पैसा नपाएको उनले सुनाइन् । ‘सहकारीमा एक लाख रुपैयाँभन्दा धेरै पैसा थियो । तर सो पैसा अब आउने नआउने केही आशा छैन,’ उनले भनिन्, ‘आपत परेर जाँदा त पाइनँ । अब के आश भो र
सरकारले छानबिन समिति बनाएको, चितवन जिल्ला अदालतमा मुद्दा दायर भएको बारेमा केही कुरा पनि उनलाई पत्तो छैन । उनका दुई छोराका पाँच जना नातिनातिनीको बाल बचत खाता पनि सोही सहकारीमा छ । मेरो छोरीले खाजा नखाएर १० २० रुपैयाँ सहकारीमा राख्ने गरेकी थिई,’ बगडीकी बुहारी रिताले भनिन् । बगडीकै छिमेकी ४१ वर्षीया संगीता महतोको पनि सहकारीमा बचत थियो । संगीताका छोरा सविनले पनि दुःख गरेर कमाएको पैसा सहकारीमा राखेका थिए । ‘हामीलाई लाग्छ अब सबै पैसा डुब्यो । हाम्रो पैसा धेरै थिएन । त्यस्तै १ लाख रुपैयाँजति हो,’ संगीताले भनिन्, ‘तर यसका लागि हाम्रो रगत र पसिना मिसिएको छ । घाम नभनेर, रात नभनेर जुठा भाँडा माझेर कमाएको पैसा हो । त्यही लगेर जम्मा गरेका थियौं अहिले बिचल्ली पारे । बचत गरेको पैसा फिर्ता नगर्नेलाई म दुःखीको आँसु लागोस्, बगडीले भनिन् । उनको कुरामा संगीता पनि सहमत छिन् । भन्छिन्, ‘यस्तो मिहिनेतले जुटाएको पैसा कसरी पचाउलान् र हाम्रो रगत र पसिनाले त पक्कै पोल्ला नि ’
आफूहरूलाई दैनिक ज्याला मजदुरी नगरी खान नपुग्ने भएकाले सहकारीको पछि लागेर हिंड्न नसक्ने पनि उनीहरूले सुनाए । ‘गएको पैसा अब फिर्ता देऊ भनेर कहाँ कहाँ धाउने रु’ संगीताले भनिन्,‘जति चिच्याए र कराए पनि सुनुवाइ भएन । हामीजस्ता गरिब गुरुवालाई दुःख दिने र हाम्रो पैसा खानेलाई के राम्रो होला र